Adobe szykuje się do premiery najnowszej wersji pakietu Creative Suite 6, zawierającego aplikacje do tworzenia i edycji treści: publikacji, fotografii, stron internetowych, filmów, dźwięków, etc. Przed mniej więcej miesiącem firma udostępniła beta-wersję Photoshopa CS6, najbardziej przełomowego wydania tej aplikacji od czasów wprowadzenia modułu zarządzania barwą, a później wtyczki do przetwarzania zdjęć RAW. Teraz przyszedł czas na pokazanie kolejnego, być może rewolucyjnego produktu – Adobe Creative Cloud.

Adobe Creative Cloud to nowa usługa subskrypcyjna, dająca dostęp do wszystkich aplikacji z grupy Creative Suite, przeznaczonych dla komputerów PC i Mac, aplikacji Adobe Touch oraz innych usług firmy Adobe (w tym usługi umożliwiającej przechowywanie własnych danych w internetowej „chmurze”). Abonament będzie kosztował w okolicach 50 dolarów za miesiąc (w polskich realiach będzie to zapewne około 200–250 zł). Oferta jest ciekawa, ponieważ relatywnie niewielkim kosztem – w porównaniu do ceny zakupu pełnego pakietu Master Collection CS6 – użytkownicy będą mogli legalnie korzystać z oprogramowania Adobe w trakcie tworzenia własnych projektów. Więcej o Creative Cloud można przeczytać na stronie http://www.adobe.com/products/creativecloud/faq.html.

We wtorek 24. kwietnia o godzinie 17:00 odbędzie się polski premierowy pokaz CS6 i Creative Cloud. Relację na żywo będzie można obejrzeć klikając na obrazku poniżej. Bardzo zachęcam do udziału w tym wydarzeniu!

X-Rite i1 Pro 2

Kilka dni temu firma X-Rite przedstawiła swój najnowszy produkt – uniwersalny spektrofotometr i1 Pro 2, przeznaczony do kalibracji i profilowania monitorów, drukarek, pomiaru próbek barwnych oraz do parzenia kawy i golenia, jeśli tylko uwierzyć specyfikacji. Sprzęt jest kosmiczny i zasługuje na osobną notatkę, która jednak musi trochę poczekać. Ze względu na bieżące zobowiązania aktualizacje na blogu muszę na moment odłożyć na drugi plan. Na razie polecam zajrzenie na stronę producenta: http://xritephoto.com/ph_product_overview.aspx?id=1914&catid=109&action=overview.

Przy okazji tej premiery pojawiła się nowa wersja oprogramowania i1 Profiler 1.3.1, która obsługuje czujniki z serii i1 Pro oraz i1 Display Pro. Wprowadzone zmiany związane są przede wszystkim z spektrofotometrem i1 Pro 2 oraz pomiarami wydrukowanych wzorników. Dodana została także obsługa języka rosyjskiego. Pliki instalacyjne dla komputerów PC i Mac można pobrać ze strony http://xritephoto.com/ph_product_overview.aspx?ID=1454&Action=Support&SoftwareID=1164.

dispcalGUI 0.9.9.1

Florian Höch udostępnił nową wersję nakładki dispcalGUI na pakiet Argyll CMS, umożliwiającej wygodną kalibrację i profilowanie monitorów komputerowych. DispcalGUI w wersji 0.9.9.1 usprawnia obsługę czujników z rodziny Spyder 4 oraz oferuje eksperymentalne wsparcie dla sensora ColorHUG. Twórca nakładki zmienił układ graficzny opcji w głównym oknie programu, co ma ułatwić konfigurację parametrów przed wykonaniem pomiarów wyświetlacza. Do zaawansowanej opcji Black Point Correction dodany został domyślnie aktywny parametr „Auto”. Dzięki niemu program samodzielnie, na podstawie dokonanych odczytów, określi właściwości monitora i najdogodniejszy punkt (barwę) czerni. Usunięto również kilka błędów dostrzeżonych w poprzednich wydaniach dispcalGUI, m.in. błąd powodujący niewielką niezgodność punktu bieli przy zaznaczonej opcji Black Point Compensation (na poziomie 0,2 dE). Pliki instalacyjne dla systemów Windows, Mac OS i Linux można pobrać ze strony http://dispcalgui.hoech.net/#download.

Lightroom 4.1 RC

Niezwykle szybko pojawiła się aktualizacja Lightrooma 4 do wersji 4.1. Pośpiech firmy Adobe nie wziął się jednak z chęci błyskawicznego dodania obsługi plików RAW z najnowszej lustrzanki Canona EOS 5D Mark III. Oryginalne wydanie aplikacji zawierało szereg błędów tak poważnych, że aż trudno uwierzyć jak produkt w takiej postaci mógł trafić do użytkowników.

Warto wymienić najważniejsze mankamenty, usunięte w bieżącej wersji LR. Programiści zlikwidowali błąd występujący podczas konwersji katalogu z Lightrooma 3, na skutek którego zdefiniowane przez użytkownika krzywe tonalne zdjęć były zerowane. Co ważne – po pierwszym uruchomieniu LR4.1 program sprawdza czy w katalogu są takie „uszkodzone” zdjęcia i w razie potrzeby przywraca utracone krzywe kontrastu.

Drugi błąd, z którym zdarzyło mi się zetknąć, powodował występowanie niezwykle upierdliwych lagów podczas korekty zdjęć w module Develop. Jak się okazuje problemy z wydajnością pojawiały się również w module Map podczas importowania ścieżek GPS oraz w trybie dwumonitorowym. Te niedogodności także zostały zlikwidowane.

Na liście zmian znalazło się jeszcze kilka innych pozycji: błąd w uruchamianiu zewnętrznych aplikacji za pomocą funkcji Edit In, problem z aktualizacją metadanych w plikach DNG czy problem powodujący utracenie rozkładówek dla utworzonej fotoksiążki.

Pierwsze wrażenia po uruchomieniu i kilkunastu minutach pracy z naprawionym Lightroomem 4.1 są bardzo pozytywne. Najważniejsza dla mnie obróbka zdjęć w module Develop przebiega sprawnie i bez popadania w wątpliwości gdzie podziała się moc obliczeniowa komputera.

Póki co Lightroom 4.1 w testowym wydaniu Release Candidate dostępny jest w serwisie Adobe Labs pod adresem http://labs.adobe.com/technologies/lightroom4-1/. Program teoretycznie może nie działać stabilnie, jednak w moim przypadku funkcjonuje wyraźnie lepiej od oryginalnego wydania sprzed paru tygodni.

Miło mi pokazać kilka świeżych zdjęć, przedstawiających Budynek Wydziału Prawa, Administracji i Ekonomii Uniwersytetu Wrocławskiego, umiejscowiony we Wrocławiu na ul. Uniwersyteckiej 7-10 i widziany od strony pl. Uniwersyteckiego. O projekcie można przeczytać na stronie Maćków Pracowni Projektowej. Czekam na ukończenie remontu nawierzchni przy ul. Uniwersyteckiej by móc przygotować dodatkowe ujęcia tego obiektu. Zdjęcia w lepszej rozdzielczości można obejrzeć w albumie http://www.flickr.com/photos/thelisteningeye/sets/72157628003339660/.

Dosłownie w kilka dni po opublikowaniu ArgyllCMS w wersji 1.3.6, autor pakietu Graeme Gill przygotował kolejne wydanie o numerze 1.3.7. Wprowadzone zmiany usprawniają obsługę kalibratorów z rodziny Spyder. Zlikwidowany został również błąd w module dispwin, uniemożliwiający instalację profilu ICC bez krzywych kalibracyjnych w systemach bez możliwości operowania Video LUT-em. Oprogramowanie można pobrać ze strony http://www.argyllcms.com/.

Poza wcześniej wymienionymi trzema parametrami celu kalibracyjnego (punktem bieli, luminancją i krzywą tonalną), w aplikacjach do kalibracji i profilowania można spotkać kolejne ustawienia, występujące razem lub zamiennie. Mowa o poziomie czerni/punkcie czerni i kontraście obrazu.

Nakładka dispcalGUI na pakiet Argyll CMS umożliwia wybór docelowego poziomu czerni (ang. black level) dla kalibrowanego monitora.

Poziom czerni (ang. black level) określa jaskrawość najciemniejszego możliwego do wyświetlenia na monitorze waloru barwnego. Aby lepiej zrozumieć czym jest poziom czerni, można wyobrazić sobie ten parametr jako odwrotność luminancji – z jedną bardzo istotną różnicą. Na luminancję monitora możemy w dość swobodny sposób wpływać za pomocą ustawienia jasności obrazu w menu wyświetlacza. Poziom czerni jest natomiast niejako „nadany” (wyznaczony rodzajem użytego panelu LCD i sposobem podświetlenia) i tylko najlepsze monitory graficzne pozwalają w ograniczonym zakresie operować tym parametrem na poziomie sprzętowym. Odpowiednio ułożone krzywe kalibracyjne pozwalają podnieść poziom czerni, co może być pożądane w sytuacji kiedy monitor „przycina” ciemne walory barwne, uniemożliwiając rozpoznanie poszczególnych tonów. Skutkiem ubocznym jest jednak obniżenie kontrastu obrazu i możliwe przekłamania pomiędzy bliskimi barwami (gradacja płynnych przejść tonalnych). Warto także pamiętać, że zwiększając jasność monitora w jego menu, podnosimy jednocześnie luminancję (poziom bieli) i poziom czerni (chociaż niekoniecznie w sposób równomierny – zwykle poziom bieli narasta szybciej względem poziomu czerni).

Dzięki zaawansowanej opcji "Black point correction" w dispcalGUI możemy, obok poziomu czerni, określić również jaka ma być barwa punktu czerni - naturalna, neutralna lub gdzieś pomiędzy tymi ustawieniami.

W przypadku punktu czerni, podobnie jak w przypadku punktu bieli, mówimy nie tylko o intensywności, ale również o barwie tego waloru. Idealne ustawienie to takie, w którym punkt bieli, punkt czerni oraz wszystkie punkty szarości pomiędzy tymi skrajnymi walorami mają jednolitą, neutralną barwę (jakkolwiek mającą cieplejszy lub chłodniejszy odcień, zgodnie z wybranym punktem bieli). Niestety, ze względu na ograniczenia konstrukcyjne obecnych generacji wyświetlaczy LCD, taka prawidłowość nie zachodzi nawet w najlepszych monitorach. Dodatkowo sprawę komplikują błędy pomiarowe kalibratorów, występujące w odczycie ciemnych walorów barwnych (w wynikach może pojawić się więcej danych na temat szumów własnych sensora niż danych o rzeczywistym sygnale wejściowym). Na takie problemy nie ma prostego rozwiązania. Niektóre programy do kalibracji pozwalają określić punkt czerni jako naturalny (ang. native), czyli niezmieniony podczas kalibracji i najprawdopodobniej o nieco innej barwie względem przyjętego punktu bieli, lub neutralny (ang. neutral), czyli taki, w którym za pomocą krzywych kalibracyjnych próbuje się z różnym skutkiem wyrównać istniejącą niezgodność w barwie. W tym przypadku nie można z góry jednoznacznie powiedzieć która metoda jest lepsza. Ocena dopuszczalna jest dopiero po weryfikacji skalibrowanego ekranu za pomocą odpowiedniej procedury w oprogramowaniu kalibrującym, jak i dla potwierdzenia – z użyciem własnego wzroku.

W i1 Profilerze nie mamy możliwości bezpośredniego określenia poziomu czerni, możemy natomiast wybrać kontrast obrazu (Contrast Ratio): naturalny, ze skali lub z profilu ICC (np. dla drukarki).

Kontrast obrazu to kolejne pojęcie istotne podczas kalibracji monitora i niekiedy występujące jako jedno z możliwych ustawień celu kalibracyjnego. Jest to różnica (a właściwie iloraz) pomiędzy jaskrawością najjaśniejszego i najciemniejszego waloru, możliwego do wyświetlenia na danym ekranie (czyli poziomu bieli i poziomu czerni). Przykładowo dla ekranu skalibrowanego do bieli 100 nitów i do czerni 0,2 nitów, kontrast obrazu to 500:1 (100÷0,2). Kalibrując monitor do pracy ze zdjęciami zwykle dążymy do maksymalizacji kontrastu. Wynik 500:1 należy uznać za dobry.

Rozmawiając o kontraście obrazu na monitorze, warto od razu rozważyć kilka istniejących zależności. Przede wszystkim realne możliwości kształtowania tego parametru są ograniczone: o ile zmniejszenie kontrastu jest zwykle dość proste do uzyskania (wystarczy bowiem podnieść poziom czerni do wymaganego poziomu i mieć obraz o niskim kontraście), o tyle efektywne zwiększenie kontrastu bywa trudną łamigłówką. Z góry ogranicza nas cel kalibracji, jakim jest określona luminancja. Zwiększenie intensywności bieli (czyli wartości będącej w liczniku przedstawionego ilorazu) powoduje również podniesienie poziomu czerni monitora (chociaż proporcjonalnie mniejsze, co rzeczywiście wpływa na poprawę kontrastu), jednak w oczywisty sposób może przełożyć się na pogorszenie komfortu pracy z ekranem zbyt jasnym.

Z dołu mamy poziom czerni, którego obniżenie spowodowałoby zwiększenie kontrastu, jednak w praktyce jest operacją niewykonalną. Naturalny poziom czerni jest bowiem cechą monitora, ściśle powiązaną z ustawioną jasnością oraz z typem panelu LCD. Wyświetlacze z panelami typu VA mają generalnie niższy poziom czerni od paneli typu IPS, ale jednocześnie zwykle miewają nieco słabszą charakterystykę kątową (widać to tym bardziej, im większy rozmiar ma ekran – dlatego wybór monitora z jednym lub drugim panelem nie powinien być podyktowany wyłącznie chęcią uzyskania dużego kontrastu i smolistych czerni). Niezależnie od rodzaju panelu, dobrze przeprowadzona kalibracja zakłada sprawdzenie, czy ciemne tony w pobliżu punktu czerni są faktycznie rozróżnialne. Jeśli nie są, wówczas konieczne będzie stopniowe podnoszenie poziomu czerni do takiej wartości, przy której najciemniejsze „schodki” szarego gradientu staną się rozpoznawalne. To ponownie może spowodować osłabienie kontrastu obrazu.

Z wymienionych powodów, jeżeli to nie jest narzucone specyficznym rodzajem kalibracji, parametr kontrastu obrazu powinien być brany pod uwagę jako ostatni. W podsumowaniu wyników kalibracji i profilowania zwykle otrzymamy informację o uzyskanym kontraście. Jeżeli okaże się zbyt niski (np. 400:1 lub mniejszy), wówczas warto przemyśleć, czy nie należałoby zmienić pozostałych parametrów celu kalibracyjnego. Istnieją sytuacje, kiedy monitor kalibruje się w taki sposób, aby wyświetlany obraz jak najbardziej imitował papier stosowany do wydruków (który rzadko kiedy ma kontrast wyższy od 200:1), jednak w dobie oprogramowania z funkcją zarządzania kolorem i soft-proofingiem takie podejście rzadko kiedy jest realnie uzasadnione.

Trzy najważniejsze parametry określające cel kalibracyjny to: punkt bieli, luminancja i krzywa tonalna.

Punkt bieli D65 (oznaczony białym krzyżykiem) na wykresie przedstawiającym gamut skalibrowanego monitora

Punkt bieli (ang. white point) określa jaki kolor będzie miała ekranowa biel – czyli najjaśniejszy walor barwny, możliwy do wyświetlenia. Kolor bieli stanowi dla człowieka odniesienie dla wszystkich pozostałych postrzeganych kolorów. Jeśli skalibrujemy ekran do punktu bieli o cieplejszym odcieniu, cały obraz będzie się wydawał również cieplejszy, w skrajnych przypadkach – zbyt zażółcony. Jeżeli użyjemy chłodniejszego punktu bieli, kolory będą również prezentowały się w chłodniejszym odcieniu, a w skrajnych przypadkach będą zbyt zaniebieszczone. Punkt bieli określa się zwykle za pomocą wartości temperatury barwowej światła dziennego, wyrażanej w Kelwinach. Temperatura o niższej wartości wskazuje na punkt bieli o cieplejszym odcieniu (np. 5000 K), temperatura wyższa oznacza chłodniejszy punkt bieli (np. 6500 K). Barwę punktu bieli można również określać za pomocą tzw. iluminantów standardowych (np. D50, D55, D65) oraz współrzędnych w przestrzeni barwnej CIE xyY. Zwyczajowo do pracy ze zdjęciami ustawia się biel typu D65 lub 6500 K, a do pre-pressu – D50 lub 5000 K. Inne punkty bieli są oczywiście dopuszczalne, jednak ich zastosowanie powinno wynikać z uzasadnionej potrzeby (np. ze względu na specyficzne warunki oświetleniowe w miejscu pracy).

Luminancja (ang. luminance, ew. white level) określa intensywność ekranowej bieli albo – mówiąc w prostszy sposób – jasność wyświetlanego obrazu i wpływa przede wszystkim na komfort pracy oraz jest pośrednio związana z kontrastem obrazu (w sensie określonego celu kalibracyjnego, nie w sensie kontrastu jako parametru ustawianego w menu monitora). Luminancja powinna zostać dopasowana do warunków oświetleniowych w miejscu, gdzie ustawiony został monitor. Zbyt duża lub zbyt mała jasność obrazu względem światła otoczenia będzie powodowała szybkie przemęczenie wzroku. Parametr ten jest zwykle wyrażany w jednostkach cd/m2 (kandele na metr kwadratowy) lub równoważnych nitach. Przyjmuje się, że typowa luminancja monitora powinna być na poziomie 120 nitów, jednak w warunkach domowych często kalibruje się ekrany do niższych wartości. Prostym sposobem sprawdzenia czy luminancja monitora odpowiada warunkom oświetleniowym jest przyłożenie białej kartki papieru do ekranu i porównanie jej jasności z jaskrawością bieli na wyświetlaczu.

Krzywa tonalna (ang. tone curve) opisuje relację pomiędzy jasnością danych wejściowych a jasnością danych wyjściowych. Mówiąc o kalibracji monitora komputerowego mamy do czynienia z aż trzema różnymi krzywymi tonalnymi: krzywą tonalną celu kalibracyjnego (zwykle jest to krzywa wykreślona przez matematyczną funkcję gamma z wykładnikiem 2,2), rzeczywistą krzywą tonalną monitora (nazywaną z ang. TRC – tone reproduction curve, ew. tone response curve) oraz ze wspomnianymi wcześniej krzywymi kalibracyjnymi.

Przebieg krzywej tonalnej celu kalibracyjnego dla funkcji gamma 2,2

Częstym błędem jest utożsamienie krzywej tonalnej celu kalibracyjnego, definiowanej przed kalibracją ekranu jako jeden z parametrów docelowych, z rzeczywistą krzywą tonalną monitora, będącą naturalną cechą danego panelu LCD. Objawia się to w typowym, nieprawdziwym twierdzeniu: „ten wyświetlacz ma gammę 2,2” lub podobnych.

Przebieg rzeczywistej krzywej tonalnej TRC kalibrowanego monitora

Zgodnie z nazwą, rzeczywista krzywa tonalna monitora opisuje faktyczną istniejącą zależność pomiędzy jasnością sygnału wejściowego a jaskrawością obrazu jaki zobaczymy na ekranie. Krzywa tonalna celu kalibracyjnego jest natomiast pewnym „idealnym” założeniem, do którego realizacji ma doprowadzić proces kalibracji. Błąd w przedstawionym powyżej stwierdzeniu wynika z tego, że krzywa TRC monitora nigdy nie będzie idealnie odpowiadać krzywej gamma o wykładniku 2,2, ustalonej w celu kalibracyjnym, a istniejąca odmienność jest jedną z przyczyn kalibracji. Dzisiaj przestarzałe ekrany typu CRT charakteryzowały się naturalnym TRC o kształcie zbliżonym do krzywej gamma 2,0–2,5, natomiast TRC większości monitorów LCD przypomina odwróconą i w różny sposób powyginaną literę S.

Krzywe kalibracyjne wygenerowane podczas kalibracji

Tradycyjnie na komputerach PC i współczesnych komputerach Mac kalibrujemy monitory do krzywej tonalnej o przebiegu gamma 2,2. W szczególnych sytuacjach, np. ze względu na pracę w ciemnym pomieszczeniu, możliwe jest użycie krzywej gamma 2,4. Do specjalistycznych zastosowań nadają się inne typy krzywych: L*, sRGB czy Rec.709.

Adobe Photoshop CS6 beta

Za pośrednictwem swojego serwisu Adobe Labs firma Adobe udostępniła wszystkim chętnym wersję beta najnowszego Photoshopa CS6. Co obiecują twórcy? Przede wszystkim znacznie poprawioną wydajność względem wcześniejsze wersji oprogramowania. Wszystko za sprawą silnika Adobe Mercury Graphics Engine, korzystającego z mocy obliczeniowej procesora GPU (czyli karty graficznej z funkcjami 3D) w komputerze. Mechanizm ten stosowany jest przez następujące funkcje: Liquify, Puppet Warp, Transform i Lighting Effects. Kolejną dużą nowością jest zmieniony interfejs. W końcu będzie można korzystać z Photoshopa w ciemnoszarych odcieniach, znacznie zwiększających komfort pracy z programem podczas edycji zdjęć. Rozszerzone zostały możliwości funkcji inteligentnego wypełniania z uwzględnieniem zawartości (tzw. Content-Aware): np. za sprawą narzędzia Content-Aware Move możliwe będzie swobodne przesuwanie wybranych obiektów w obrębie zdjęcia. Photoshop CS6 oferuje także nowe narzędzie do rozmywania obrazu, pozwalające w relatywnie prosty sposób uzyskać efekty takie jak dla bardzo jasnych obiektywów lub optyki z pokłonem (ang. tilt). Oczywiście, częścią aplikacji jest najnowsza wersja Adobe Camera Raw, oznaczona numerem 7 i wyposażona w nowy proces wywoływania zdjęć z plików RAW (tak jak w Lightroomie 4).

Przegląd najciekawszych funkcji PS CS6 można obejrzeć w krótkim filmie, przygotowanym przez Julieanne Kost, „ewangelistkę” fotograficznych produktów Adobe.

Pliki instalacyjne Photoshopa CS6 dla komputerów PC i Mac można pobrać ze strony http://labs.adobe.com/technologies/photoshopcs6/. Do aktywacji programu niezbędne będzie bezpłatne konto w serwisie Adobe. Producent zapowiada, że finalna wersja aplikacji pojawi się w pierwszej połowie bieżącego roku – czyli realnie w maju lub w czerwcu.

Interesującą recenzję PS CS6 można już przeczytać na stronie http://blog.psboy.pl/2012/03/photoshop-cs6-pierwsze-wrazenia/.

Wybór celu kalibracyjnego w oprogramowaniu X-Rite i1 Profiler

Przed rozpoczęciem pracy z kolorymetrem i1 Display Pro wyjaśnię znaczenie najważniejszych pojęć związanych z kalibracją kolorów na monitorze. Samo określenie „kalibracja”, stosowane w potocznym znaczeniu, bywa odrobinę mylące. Konfiguracja monitora z użyciem kalibratora przebiega w dwóch etapach, nazywanych kalibracją (chciałoby się napisać „właściwą”) i charakteryzowaniem. Oba te procesy zwykle wykonywane są łącznie, jeden po drugim. Z tego powodu możemy mieć powierzchowne wrażenie, że powszechnie rozumiana „kalibracja” polega na wybraniu pożądanych parametrów, przyłożeniu czujnika do monitora wyświetlającego wiele kolorowych plam i zapisaniu profilu ICC w systemie operacyjnym. Tym czasem – jeśli jest to potrzebne – można kalibrować bez charakteryzowania monitora i vice versa: charakteryzować wyświetlacz bez jego kalibracji.

Kalibracja polega na dostrojeniu monitora w taki sposób, by wyświetlany obraz miał parametry wymagane przez użytkownika. Dokonujemy tego regulując jasność i kolory w menu wyświetlacza. Podczas tego procesu zawieszony na monitorze kolorymetr stale sprawdza i potwierdza (lub nie), czy wprowadzane przez użytkownika zmiany idą we właściwym kierunku. Ze względu na ograniczone możliwości panelu LCD, podświetlenia i elektroniki odpowiedzialnej za przetwarzanie sygnału wideo z komputera, zwykle nie będziemy w stanie dopasować parametrów wyświetlania idealnie do zaprogramowanego celu kalibracyjnego. Wówczas oprogramowanie, sterujące procesem kalibracji, na bazie odczytów z kolorymetru, wygeneruje odpowiedni zestaw krzywych kalibracyjnych, które będą wczytywane do obszaru pamięci w karcie graficznej nazywany Video LUT-em. Taka operacja zmienia wygląd wyświetlanego obrazu i ma na celu jeszcze lepiej dopasować wyświetlany obraz do wymagań postawionych na początku procesu.

Wybór celu kalibracyjnego w oprogramowaniu X-Rite i1 Profiler - kluczowe parametry

Niektóre monitory z wyższej półki, oferujące tzw. kalibrację sprzętową, umożliwiają wprowadzenie i zapamiętanie wspominanych krzywych kalibracyjnych bezpośrednio do własnej pamięci. Zwiększa to dokładność dopasowania i jest wygodniejsze dla użytkownika zarówno podczas samej kalibracji, jak i później podczas normalnej pracy ze skalibrowanym ekranem. Do przeprowadzenia kalibracji sprzętowej również niezbędny jest czujnik kolorów (kolorymetr lub spektrofotometr) oraz aplikacja sterująca procesem aplikacji, dostarczona przez producenta monitora (w przypadku monitorów Eizo jest to ColorNavigator, a do monitorów NEC są dwa programy: SpectraView II i SpectraView Profiler, dostępne zależnie od regionu dystrybucyjnego). Cały proces przebiega dość podobnie do kalibracji „programowej”. Na początku definiuje się cel kalibracyjny, a następnie program dokonuje odpowiednich pomiarów i automatycznie (w odróżnieniu od regulacji przeprowadzanych ręcznie przez użytkownika podczas kalibracji „programowej”) zmienia ustawienia monitora.

Charakteryzowanie (zwane też profilowaniem) to pomiar właściwości skalibrowanego wyświetlacza. W tym procesie oprogramowanie kalibracyjne wyświetla serię kolorowych pól, z których kolorymetr odczytuje informację o kolorze. Na podstawie takiego zbioru danych określany jest rzeczywisty gamut (czyli dostępna przestrzeń barwna), punkt bieli, punkt czerni i inne parametry obrazu. Po zakończeniu tej części pomiarów, aplikacja wykorzystuje wszystkie zgromadzone dane (oraz ewentualnie uzyskane wcześniej krzywe kalibracyjne) do utworzenia profilu ICC, dokładnie przedstawiającego właściwości ekranu. Następnie taki profil umieszczany jest w odpowiednim folderze w systemie operacyjnym i łączony w systemowym rejestrze ze skalibrowanym monitorem. Dzięki temu system i uruchamiane na nim aplikacje, korzystające z dobrodziejstw zarządzania kolorem, mogą wyświetlać obraz z zachowaniem poprawnego koloru.

Profil ICC to plik z rozszerzeniem .icc lub .icm, który używany jest w aplikacjach zarządzających kolorem do interpretowania i przekształcania informacji o barwie. Dzięki profilowi ICC program wie jaki zakres kolorów jest dostępny na urządzeniu wyjściowym (na monitorze lub na drukarce) i może w pewien konkretny sposób konwertować te barwy, które występują na obrazie do wyświetlenia lub wydrukowania, ale nie mieszczą się w gamucie tego urządzenia. Pod względem budowy profil ICC przypomina bazę danych, zawierającą szereg znaczników (tagów), opisujących różne właściwości barwne danego urządzenia. W profilach dla monitorów można spotkać charakterystyczny tag o nazwie vcgt, który zawiera opis krzywych kalibracyjnych, wygenerowanych podczas kalibracji ekranu. Znacznik ten nie jest obowiązkowy. Dopuszczalne jest utworzenie takiego profilu dla monitora, który nie będzie zawierał danych kalibracyjnych (dotyczy to przede wszystkim monitorów kalibrowanych sprzętowo). Do załadowania krzywych vcgt do pamięci karty graficznej niezbędny będzie tzw. LUT loader. Jest to mała aplikacja zwykle będąca częścią oprogramowania kalibracyjnego lub dostępna jako element samego systemu operacyjnego.